GİDENLER GAZELİ

Yolunu kaybetmiş gibi karanlıkta koşuyordu
Küçük kalbi kuş gibi çırpınıyordu
Gecenin karanlığına sanki meydan okuyordu
Yalın ayakları karda donmuş çatlıyordu
Yorulmuştu, üşümüştü, bir evin önünde durdu
Evden sıcak ışık, kadeh sesleri, mutluluk esiyordu
Çöktü özlem dolu kapının önüne
Masum hayaller doğdu minik kalbine
Bir an da olsa yalnızlığını, öksüzlüğünü, yetimliğini unutmuştu
Sıcak deryalarda uykuya daldı
Gün doğdu...
Kızın etrafını insanlar sardı
Küçük kalbi artık atmıyordu
Masumluğunla, yüzündeki son tebesümünle
Ölüme, Hayata, Kadere meydan okuyordu sanki...

NİSA